Laat talent dicht bij huis voetballen

Zaterdag las ik in deze krant een stukje over de KNVB, die paal en perk gaat stellen aan de jacht op hele jonge voetbaltalentjes. In het stuk valt een paar keer het woord ‘busje.’ Han Berger zegt: (...) ‘ik geloof er niets van dat zulke jongen kinderen er beter van worden als ze een paar keer per week in busjes heen en weer worden gesleept.’ (...)

Acht jaar in een busje. Vijf dagen per week. Met je tas achterin, die je om half zeven ‘s ochtends zelf hebt ingepakt. Je vader smeert een volkoren boterham terwijl je zelf liever wit eet, met chocoladepasta. Dat wordt afgeraden door de diëtist van de club. De lijst met aanbevolen voedsel hangt aan de binnenkant van het keukenkastje. Je eet zwijgend. Je vader kijkt naar As the world turns. Als het maar beweegt. Om kwart over zeven word je opgehaald. Je gaat om vijf over zeven voor de deur staan, want vorige keer was het busje ook te vroeg. Je ziet binnen het licht uitgaan. Die ouwe is weer naar bed.

Je stapt als eerste in de bus. Je bent jaloers op de jongetjes in Amsterdam, die na jou worden opgehaald. Kwart voor acht pas. Dat is een half uur langer slapen. Je hebt geleerd om niet steeds naar buiten te kijken, want dan moet je zwaaien. Vinden mensen in Noord-Holland leuk, zwaaien naar een AZ busje. Wie weet zwaaien ze naar een toekomstige linkshalf van AZ.

Daar maak je je wel een beetje zorgen over. Of jij dat bent, de toekomstige linkshalf van AZ. Tot nu toe zijn er weinig spelers uit de jeugdopleiding in het eerste terecht gekomen. Maar misschien ben jij de eerste. Dat kan. Toch? Iedereen om je heen zegt dat alle jongetjes hier van dromen. Jij wist niet eens dat ze in Alkmaar speelden en dat Alkmaar, in een busje, als je via Amsterdam moet rijden, ongeveer anderhalf uur rijden is.

Het trainen en het voetballen is heerlijk, maar je vraagt je soms af of je wel een echte AZ speler bent. Ricardo, jullie rechtsachter, heeft een AZ dekbed. Jij niet. Soms halen je vader of je moeder je op van een training en dan doe je zo snel mogelijk je trainingsjas uit. Dat niemand weet dat je bij AZ speelt.

Je praat in de auto ook liever niet over voetbal. Dat weet je vader inmiddels wel. Het gaat iedere dag al 12 uur lang over voetbal, zelfs op school in Alkmaar. Daar hokken de voetballers bij elkaar in de aula. Soms wordt er gevochten. Als je bij AZ zit en je vecht, dan krijg je een gesprek met de trainer. Jij houdt gelukkig niet van vechten. Je hoopt dat je ‘s avonds macaroni eet.

Dat jongetje is mijn zoon. De man die weer naar bed gaat ben ik. Mijn zoon speelde twee jaar lang in de jeugdopleiding van AZ. Hij heeft veel geleerd. En veel niet geleerd. Want dan zat hij in een busje. Hij heeft geleerd dat je bij AZ nooit Ajax mag zeggen. 020 moet je zeggen. 020 waar hij en wat andere talentjes vandaan komen, maar dat schijnt dan weer niet uit te maken. Bij AZ in de spelershome hangen ze de vaantjes van Ajax omgekeerd op. Misschien doen ze dat overal wel.

Hij heeft veel geleerd van zijn trainer. Zijn vader heeft ook veel geleerd. Ouders bij jeugdelftallen van AZ kijken zwijgend naar een wedstrijd. Nu hij er weg is durft hij het wel te zeggen. Dus bij deze, namens mijn zoon: ouders, laat je zoon voetballen bij een club waar hij op de fiets naar toe kan.

Bron: door: Nico Dijkshoorn (in de Volkskrant)

Neem ook eens een kijkje op ons sportblog of onze webshop:

dinsdag 9 december 2008